Turniej rycerski
W wyniku ewolucji kultury stanu rycerskiego wykształciły się zawody rycerskie, które zwykło się nazywać turniejami. Turnieje rycerskie były wspaniałą okazją do sprawdzenia umiejętności i siły rycerzy w pojedynczych starciach. Walka pomiędzy dwoma rycerzami podczas turnieju odbywała się według ściśle określonych zasad. Same turnieje najczęściej miały miejsce na dworach królewskich i książęcych. Rycerz, który zwyciężył w turnieju ze wszystkimi swoimi rywalami mógł cieszyć się poważaniem w swoim stanie. W historii rycerstwa polskiego zapisał się w szczególności jeden rycerz, który wygrywał wiele turniejów rycerskich. Mowa tu o Zawisza Czarnym, jednym z najlepszych rycerzy znanym naszej historii batalistyki.
Turnieje rycerskie najprawdopodobniej powstały w średniowieczu, kiedy to notuje się największy rozkwit rycerstwa jako takiego. Za ich twórcę uważa się Gotfryda z Preuily, który w latach 60-tych XI wieku podobnież zorganizował we Francji pierwsze zawody rycerzy. Turnieje rycerskie zyskały popularność we Francji, szybko dotarły także do Flandrii, Niderlandów i Anglii. W pierwszej połowie XII wieku turnieje rycerskie dotarły także do Niemiec. W naszym kraju propagatorami zawodów dla rycerz byli Piastowie Śląscy, którzy zorganizowali pierwszy turniej rycerski w 1243 roku we Lwówku Śląskim. Warto wspomnieć także, że największym znanym miłośnikiem turniejów rycerskich wśród Piastów był Henryk IV Probus.
Podczas turniejów bractwa rycerskie tworzyły swoją drużynę, która stawała w szranki z innymi drużynami. Równocześnie także rozgrywały się walki indywidualne, w których brali udział pojedynczy rycerze. Istniało co najmniej kilka przyczyn popularności turniejów szlacheckich. Otóż, stan rycerski wykazywał agresję i zamiłowanie do walki. Dla nich bitwy i przelewanie krwi wrogów były wszystkim, dlatego też w czasie pokoju organizowali oni turnieje. Zawody rycerskie były także okazją do doszlifowania swoich umiejętności w walce i skonfrontowania ich z rycerskim „warsztatem” przeciwników.